şiirle örtülür sokakta ölen
her insanın cesedi.
seslendiren değil, yazılan
sözcüktür
hayatı kendi anlamına doğru
iten / çeken.
sözcük, taşıdıklarından
kurtulup bağımsızlığını kanıtladıkça,
özgürlüğüne kavuşur şiir.
Sarf edilen sözcüğü önce
okuru, sonra da şairi,
sırasıyla savunur.
ta ki sözcük, hem okuruna hem
de şairine isyan edene kadar!
sözcük, doğanın ölümsüz tek
tanrısıdır!
şiir, okurunu bir çift siyah
deri eldiven gibi giyer.
şairinin parmak izlerini
saklamak için...
parmak izleri, hayatın
izlerinin tekrarıdır!
küçük
iskender
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder